پروانه ای که خشکش زده بود

درست

یا نادرست

به چلیپا بود

پروانه ی سیاه و تشنه در آزمایشگاه

برای پاسخ به کنجکاوان کودن

که پروانه های سیاه چیستند...

جان کندن

سترون می کنم

هرچه

زمان را

نمی یابمت

                سترون می کنم

                                     هرچه آهنگ کوتاه آهت را

                                                                         نمی شنومت...

چگونه چرا کی تا کجا چه ریختی

چون زیرا آنگاه آنجا آن ریختی

...............................................تیرباران می کنم

تمام پرسش و پاسخ های چلاق را...

و یک دادگاه صحرایی ترتیب می دهم

و برای "نقطه" همسر بر می گزینم

و حکم اعدام کسی را صادر می کنم که نداند "دم خوشه ی پروین" به دست کیست...

تو

روز به روز حالت بدتر می شود

اگر مثل من

به این همه روابط آشکار

آشفته بنگری

"چشم لرزه" نوعی زلزله در کره ی چشم است.

پایان

دارم می گندم...

درست از وقتی که رفتی...

و درها را بستم

تا عطرت را با خودت نبری...

دارم می گندم

تجسمت می کنم

بازوانت را می گیرم

ودریغ

که مثل گوشت پخته شده از تنت جدا می شود...

تنها "اندیشه" مانده است...

تنها تصور روز های روشن

تنها

نام ها.

خط عابر پیاده

همیشه

نه

گاه

عبور از خیابان

راننده های خوابزده

دست گرم تو....

تازگی ها

همیشه

خط عابر پیاده...

و دست تو

آونگ ثانیه های پوچ من

آب

عشق

تازه ترین تعریف یک تشنه از آب است

_________________________________

عشق
نه آنکه زیر نورهای رنگارنگ کافی شاپ با اسکناس اندازه شود
و نه آنکه در بستر
در پی سردرگمی نورون ها
تشنجی شود برای خلسه ی اندیشه
عشق
آنکه دستانی شود که داستان آب و تشنه را رقم زند
در بیابانی که اندیشه ای بر می گزیندش
و تاریخی که از وجود چنین سپیداری بر پیکره تارش
شرم آگین می شود...
عشق
نه آنکه می ورزیش
آنکه می ورزدت!
و راهوارت نه...
که راهسازت است...
آهای غلامان سیه چرده ی عبوس
برایم

سالاری بیابید که غلامیش کنم

از پرواز تا سقوط

از میان استکان چای غلیظ من

طلوع می کنی...

و تنها می شوم

سرد می شوی

گرم می شوم

چکه می کنی...

پاک می شوم...

این چگالش من و توست که آفتاب را بی محتوا کرده است

این دریغ من و توست که نورون ها را راکد کرده است

این ساعت من و توست که زود زود به قرار می رسد

                                              و بی قراریمان فروکش می کند...

در این اوج...

به سقوط می اندیشم...

سقوط بهترین فرصت برای مرور خاطره هاست.....................

 

دو خانواده یک قلب!

از خانه ای به خانه ای دیگر

از کهنه ای به تازه

از تاریخی به جوانه ای

و آفتابی که ثابت است

آسمانی که همان است

دریغ که پای ما چسبیده به زمین است

درست وقتی دلت گرفت

به آسمان خیره شو

رد پرواز پرستوها

راستای نگاه دلتنگم است...

عاقبت نقد فروشی!

آنکه نقد نشود فاسد می شود

درست مثل کسی که نقد نشد....

بریزید

به هم...

تا کی

گسست،

پیوسته...

و ویرایش هرگز!؟

"ویرایش" از چشمان تو آفتاب می سازد

و من

دوباره آفتاب سوخته می شوم!

روزهای بی روزنه

به سوی پنجره می روم...
جایی که "بیرون" را در آن قاب کرده ام
برای "یادگاری"
زندگی مثل یک عینک شکسته که نور را شکست می دهد "واقعی" است...
مثل راهی که من می روم
و خانه ای که از همه جا دور تر است
و آرزوهایی که به فهرست تاریخی آرزوهای دست نیافتنی افزوده می شود
زندگی
مثل لمس کسی که دوستت دارد واقعیست
و مثل زخمی که تا ابد بر قلبت است
آهای...
یک ساعت خواب نیاز دارم!

میهنم کوچک شده است_________

 

                                                                                            پیشکش به دوستم روستایی

بالا بیاوریم....
زودتر...
بالا بیاور...
میهنت را!
من صاحب یک زندگی کوتاه دونفره ی زردم که دارد بی رنگ می شود
جوری که با پاییز هم غریبه باشد...
با پاییز هم غریبه!