| تبليغات | X |
که «هرگز»
یک راه کهنه است
و روی تخته سفید اتاقمان نوشته ای
«علت ها عاشق تجمعند...
و هر پیشامدی بی نهایت علت دارد!»
اجاره ی کفش های تنگ دیگران
چه گزاف است
فرا انسان...
ما
راز خواستن را به چنگ آوردیم
و در کتاب انسانک ها ثبتش نکردیم
بیا سفر کنیم
من حالم بد است
و پزشکان این مردم
تشخیص داده اند قرمه سبزی توی کله ام گندیده
بیا سفرکنیم
راهداران مبهوت سفرنامه ی مسافرانند...
به سادگی
خواهیم رفت
ما
پابه پای آفتاب
لبخند...
و راه می رقصد
و کمر باریکش را تاب می دهد...
گویی که نخستین مسافرانش هستیم
گویی که دانسته ایم
جز اینجا
جایی دیگر هم هست
جایی که لبخند
فعل صریحی از جنس نخواستن است...
نه به شب بر می خوریم
نه به ستاره های طالعمان
ما
پا به پای آفتابیم
و سرنوشتمان چیزی جز سنگنبشته های طالعمان است....
می رویم...
و از هیچ قریه ای
سوغاتی
برای هیچ کسی نمی بریم...
و سفرنامه نمی نویسیم...
سفرنامه ی ما...
جای بوسه های ماست...
آه...
انسان واره ها...
ما را روایت نکنید...
ما دلیل کم ادعای صبحیم!
همانم که در کودکی اش بجای آفتاب و آیینه و پدر
تانک می کشیدم...
من
و لالایی هق هق آلود مادرم
جیغ بی پاسخ جغجغه ام
پدر
حدیث طویل مرز
چه مومنانه به رسالتش پا فشرد
و تو را
معنای «فاصله» کرد...
و بی تو
هیچ کس نقاشی مرا نگاه نکرد...
پدر
وظیفه ی کیست که نمره ی مرا بدهد؟
آیینه یک آیینه است
اما آیا من، من هستم؟
واو به واو این همه نقل قول
(که مادر بزرگ ها
برای فراموشی پادردشان،اساطیریشان کرده اند)
و مو به موی من
زیر سوال رفته است...
آیینه یک «آیینه» است
اما آیا درست همان است که هست؟
من قرائت جدیدی از آن همه نقل قول مادربزرگانه خواهم فروخت...
و با کمی از پولش یک مقدار شراب خضر خواهم خرید!
آیینه «یک» آیینه است
اما آیا درست همین است که می بینم؟
زمان پیش رونده است
و خوشبختی،تجربه ی یک حس مانا در لحظه ی خواستن «تو«
در قلب دنج من است
آیینه یک آینه «است »
آیا می توانید ثابت کنید که «است» است؟
چرا برای این همه «است» مزایده برگزار نکنم؟
ببین ساقی
من تعبیر تازه ی غروب شمع در شراب را
برایت شعر می کنم
که چه بی دریغ و چه ساده
از کاستی من کاستی...
و تو
مرا برهان
به بوسه ای
از اظطراب گزاره های ناگزیر و بی گریز
آدم که مست می شود
زمان کند می گذرد
ساقی چرا ایستاده ای؟
مگرمن من نیستم؟
